W pierwszej chwili pomyślałam, że to sport dla emerytów i miałam duży dystans. Jednak, gdy spróbowałam i przekonałam się, jak mocno można się zmęczyć i ile mięśni angażuje się w chodzenie z kijami, polubiłam od razu. Pies też. To ostatecznie przesądziło sprawę - mówi Aneta Awtoniuk, rekordzistka świata w Nordic Walking w specjalym wywiadzie dla NaZdrowie.Edukacja.net

Najtrudniejsza była nuda. Chodziłam po bieżni stadionu w Skoczowie i po kilku okrążeniach znałam na pamięć treść tablic umieszczonych wokół stadionu, rozkład latarni i słupków oraz całą topografię tego miejsca. Gdyby nie strażacy i Skoczowianie, którzy przychodzili na stadion, brali kijki i przechodzili ze mną kilka okrążeń opowiadając mi swoje najróżniejsze historie, to naprawdę byłoby ciężko. Ich opowieści i towarzystwo zajmowało mi umysł i dzięki temu mogłam spokojnie i równo iść. Jeśli głowa płata figle i zaczyna zajmować się w trakcie takiego zadania myślami o kłopotach, o niezałatwionych sprawach itp., to wybija to z rytmu i człowiek przestaje koncentrować się na zadaniu a zaczyna na problemach. A mi akurat wtedy było potrzebne skupienie, żeby przez te 12 godzin móc maszerować. Najprostsze było wziąć kije i zacząć iść, bo chyba nie zadawałam sobie sprawy z tego, jaki to jest wysiłek. Tak to oceniam z perspektywy czasu. 

Dlaczego akurat Nordic Walking? Jak Pani dowiedziała się o popularnych "kijkach", o których jednak jeszcze 2 lata temu, a więc gdy biła Pani ów rekord, w Polsce mało kto wiedział?

Nordic walking zainteresowałam się po tym, gdy zepsute kolano nie pozwalało mi uprawiać innych sportów lekkoatletycznych, a ta właśnie dziedzina sportu interesuje mnie najbardziej. Mam też psa, który wtedy miał rok, a że jest to potrzebujący dużo ruchu owczarek niemiecki, musiałam znaleźć sposób, aby z nim móc zażywać aktywności. Bieganie nie wchodziło w grę z powodu kolana, rower też nie, bo poduszki psich łap silnie ścierają się na asfalcie czy kostce, z których są wykonane ścieżki rowerowe. Niewybiegany pies to duży kłopot, więc trwały poszukiwania czegoś, co moglibyśmy „uprawiać” z Frodo. I okazało się, że jest coś takiego jak Nordic Walking. W pierwszej chwili pomyślałam, że to sport dla emerytów i miałam duży dystans. Jednak, gdy spróbowałam i przekonałam się, jak mocno można się zmęczyć i ile mięśni angażuje się w chodzenie z kijami, polubiłam od razu. Pies też. To ostatecznie przesądziło sprawę.

Zanim podjęłam decyzję o próbie ustanowienia rekordu, chodziłam z kijami rekreacyjnie. Po tym, gdy zapadła decyzja, że spróbuję, solidnie trenowałam 2, 3 miesiące. Treningi opierały się na ogólnym przygotowaniu organizmu do długotrwałego wysiłku. W moim przypadku był to fitness co drugi dzień i od 5 do 15 km bardzo szybkiego chodu albo wolnego truchtu (też z kijkami!) dziennie. Szczegółowy plan opracował dla mnie Marek Szuster, wielokrotny rekordzista w różnych dziedzinach, także w NW.

Teraz czekam na to, aż ktoś pobije mój rekord. Może to zmotywuje mnie, aby potem pobić ten nowy…

Im więcej takich inicjatyw, tym lepiej. NW jest wspaniałym sportem, łatwo dostępnym, nie wymaga nakładów finansowych i wielkiego przygotowania. Trzeba tylko mieć kije i odrobinę wiedzy o technice chodzenia – godzina z dobrym instruktoremJ Ważne jest też to, że można chodzić wszędzie i że można zacząć w dowolnym momencie, nie jest potrzebny specjalny tor ani wyprawa do obiektu sportowego, jak np. na basen. To także sport dla różnych typów osobowości, bo można rozmawiać idąc w grupie, poplotkować, czy nawet ubić interes, a można też chodzić samemu i mieć wtedy czas tylko dla siebie, na przemyślenie ważnych spraw na przykład. Chciałabym, aby młodzi ludzie spróbowali pochodzić z kijkami, przekonaliby się jak może to zmęczyć i ile daje satysfakcji. Cieszę się, że popularność NW rośnie i to rośnie w różnych grupach wiekowych.

To wspaniałe co widzę prowadząc zajęcia z psami w publicznych parkach i laskach – całe rodziny chodzące z kijami! Także dzieciaki. Wiele moich znajomych będących w ciąży sięga po kije – to wygodny sport, bo daje 4 punkty podparcia i można wybierać jaką część ciała obciążyć bardziej – czy barki czy biodra. Jedna znajoma chodziła z kijami nawet na wizyty kontrolne do lekarza, mówiąc, że w zaawansowanej ciąży jest jej wygodniej. Będąc z zawodu instruktorem szkolenia psów i terapeutą zachowań zwierząt, nie mogę nie wspomnieć o korzyściach, jakie daje uprawianie NW ze zwierzem. Mówiłam już, że wybiegany pies, to pies spokojny. A z doświadczeń wiem, że większość problemów, jakie psy sprawiają swoim właścicielom wynika z niedoboru ruchu i bodźców zmysłowych. Mając kije, możemy zabrać naszego psa na godzinny spacer dwa razy dziennie, za każdym razem w inne miejsce i rezultat takich spacerów będzie podwójny – szczęśliwy, spokojny, bezproblemowy pies i odstresowany, zaktywizowany, dotleniony, sprężysty właściciel. Lepiej nie można!

Trzymam kciuki za startujących w Mistrzostwach. Będę obserwować ich zmagania w niedzielę w Gnieźnie.

Wywziad przeprowadził Marcin Pera

Tagi: Nordic Walking  Mistrzostwa Polski  Gniezno  nauka  sport  zdrowie  rozwój